Pracownikiem naukowym KUL jest od 1972 r. W 1979 r. habilitował się na podstawie rozprawy pt. "Praca w starożytnym chrześcijaństwie afrykańskim", która w całości została opublikowana w 1983 roku. W 1981 r. - jako docent KUL - objął kierownictwo katedry historii Kościoła w starożytności. W latach 1980-1981 był kierownikiem Instytutu Historii Kościoła KUL, a w latach 1981-1983 pełnił funkcję prodziekana Wydziału Teologii. W 1983 r. został wybrany na prorektora KUL-u ds. młodzieży.

W 1984 r. Ojciec Święty Jan Paweł II mianował go biskupem pomocniczym w Lublinie. Zrezygnował wówczas ze wszystkich funkcji administracyjnych w KUL-u, zachowując jedynie etat kierownika katedry historii Kościoła w starożytności. W Kurii Diecezjalnej Lubelskiej był przewodniczącym Wydziału Nauki Chrześcijańskiej. W ramach prac Episkopatu Polski pełnił w latach 1986-1989 funkcję przewodniczącego Komisji ds. Sztuki Kościelnej. W roku akademickim 1988/89 był rektorem KUL. Nie przyjął wyboru na następną kadencję i wrócił do pracy diecezjalnej. Na Uczelni tytuł i stanowisko profesora nadzwyczajnego uzyskał w 1989 r. Jako biskup pomocniczy lubelski pełnił także funkcję przewodniczącego Wydziału Duszpasterskiego. Jest członkiem Komisji Episkopatu ds. KUL. Przez pewien okres był także prezesem Związku Kapłanów "Unitas" Diecezji Lubelskiej.