„Miłość mi wszystko wyjaśniła”
+ Wacław Depo

 

Czcigodni Bracia Kapłani,

Drodzy Bracia i Siostry w Chrystusie, Jedynym Odkupicielu człowieka!

 

1.    Drogi wspólnej troski Kościoła

Rozpoczynamy już dziś kolejny czas naszego adwentowego oczekiwania na przyjście Zbawiciela, a tym samym nowy rok liturgiczny i duszpasterski. Od 2006 roku działania pastoralne Kościoła w Polsce skoncentrowane były na myśli przewodniej: „Kościół niosący Ewangelię nadziei”. W minionym roku przeżywaliśmy szczególny czas odpowiedzialnej troski o życie. Tegoroczny zaś program duszpasterski, który podejmujemy, wyznacza nam kolejne trudne zadania: „Bądźmy świadkami Miłości”. Trzeba mocno zaznaczyć, że czekające nas wezwania będziemy realizować w czasie kryzysu ekonomiczno-gospodarczego, który panuje nie tylko w świecie, ale dotyka też wielu ludzi w naszej Ojczyźnie. Należy więc z całą ostrością wskazywać na moralne przyczyny tego stanu, nie tylko w wymiarach „politycznych struktur zła”, ale również osobistej odpowiedzialności za nasz sposób myślenia, mówienia i za konkretne czyny.

Ojciec Święty Benedykt XVI w swojej pierwszej encyklice Bóg jest Miłością, pouczył nas, że: „U początku bycia chrześcijaninem nie ma decyzji etycznej, czy jakiejś wielkiej idei, jest natomiast spotkanie z wydarzeniem, z Osobą Jezusa Chrystusa, która nadaje życiu nową perspektywę, a tym samym decydujące ukierunkowanie” (nr 1). Wierzymy, że Chrystus – Syn Boży, który stał się człowiekiem i ofiarował Samego Siebie, aby podnieść człowieka i go zbawić – jest doskonałym obrazem Miłości Boga. A my, którzy jesteśmy Jego wyznawcami, przyjmujemy ją jako miarę i przewodnią zasadę naszego życia. Dlatego też głównym celem programu duszpasterskiego 2009/2010 w naszej diecezji, będą następujące zadania:

– otworzyć się na Miłość Boga,

– rozbudzić w sobie dynamizm ewangelizacyjny,

– budować solidarność wobec potrzebujących i odpowiedzialność za wspólnotę wiary Kościoła.

Pragnąłbym zwrócić uwagę, że w realizacji naszego programu nie chodzi o każdy rodzaj miłości, ale o tę, która bierze początek ze źródła, jakim jest osobowy Bóg w Trójcy Świętej Jedyny. Święty Jan Ewangelista daje nam zwięzłą zasadę chrześcijańskiej drogi życia: „Myśmy poznali i uwierzyli miłości, jaką Bóg ma ku nam” (1 J 4, 16). Dlatego też, podobnie jak w poprzednim roku, chciałbym uszczegółowić nasze diecezjalne hasło, które będzie naszym zadaniem, a pochodzi ono z poezji Karola Wojtyły: „Miłość mi wszystko wyjaśniła”. Albowiem w owym otwarciu na miłość chodzi nam o to, aby na nowo odczytać skarb wiary, jako przylgnięcie do Boga objawionego w Jezusie Chrystusie i umocnienie własnej tożsamości chrześcijańskiej. To zadanie staje się tym bardziej naglące, im bardziej Europa zapomina
o swoim chrześcijańskim dziedzictwie i robi niemal wszystko, aby „być post-chrześcijańską”. Należy to sobie i innym uświadomić, że zgoda na takie nowe „europejskie pseudo-prawa i obyczaje”, jest jednocześnie tworzeniem kultury i cywilizacji nie tylko antychrześcijańskiej, ale również antyludzkiej.

W drugim zadaniu rozbudzenia dynamizmu Ewangelii chodzi o ukazanie, że dzieło „Nowej Ewangelizacji” jest nie tylko misją kapłanów i osób życia konsekrowanego, ale również całego Ludu Bożego. Jest to zadanie dzielenia się łaską i świadectwem odważnej wiary – nie tylko wobec niewierzących i szukających prawdy, ale również wobec wierzących, którzy zagubili się wśród różnych ideologii i propozycji świata. Gdy zaś idzie o budowanie solidarności wobec potrzebujących, na pierwszym miejscu musimy ufnie prosić Boga, abyśmy ożywili w sobie wrażliwość na miłość miłosierną. Byśmy odpowiadali „wyobraźnią miłosierdzia” wobec ludzi ubogich, skrzywdzonych, bezrobotnych, i mieli na uwadze głębokie potrzeby ludzi młodych i dzieci. A tym samym, abyśmy zaangażowali się na drogach umocnienia miłości i wierności powołaniu do życia małżeńskiego i rodzinnego. Dopiero wówczas wypełnimy życiem te słowa, które Karol Wojtyła zapisał w kolejnych strofach wiersza: „Patrz w siebie – Miłość mi wszystko wyjaśniła. Miłość mi wszystko rozwiązała, dlatego uwielbiam tę Miłość gdziekolwiek by przebywała”.

 

2.    Światła biblijne

Dar czasu pomiędzy „wejściem” Syna Bożego w nasz świat a Sądem Ostatecznym to nic innego, jak czas dany nam na podjęcie odpowiedzialnych decyzji na życie. Dlatego tak ważnymi drogowskazami dla nas są dzisiejsze adwentowe czytania. Prorok Jeremiasz na przekór niewierności Narodu Izraela zapowiada przyszłe działanie Boga, który jest wierny swemu Przymierzu: „Oto nadchodzą dni, kiedy wypełnię pomyślną zapowiedź (…). W tym czasie wzbudzę Dawidowi potomka sprawiedliwego” (Jr 33, 14-15). Trzeba jednak przypomnieć, że już Stare Przymierze nie wyklucza sprawiedliwej odpłaty, jaką Bóg wymierzy człowiekowi czy narodowi za jego odstępstwa.

W drugim czytaniu, św. Paweł Apostoł wskazując na drugie przyjście Jezusa przypomina konieczne warunki podobania się Bogu: „stawania się coraz doskonalszymi, postępującymi w świętości nienagannej i miłości wzajemnej ponad miarę” (por. 1 Tes 3, 12 – 4. 1). Odczytując fragment Ewangelii św. Łukasza, zapowiadający nam znaki końca świata, otrzymujemy od Chrystusa kilka nakazów nadziei. Są nimi następujące polecenia: „Nabierzcie ducha i podnieście głowy, bo zbliża się wasze odkupienie”; „Nie obciążajcie waszych serc przez wasze troski doczesne”; „Czuwajcie i módlcie się w każdym czasie, abyście mogli stanąć przed Synem Człowieczym” (por. Łk 21, 25-28. 34-36). Wsłuchując się w te adwentowe przesłania, nie możemy narażać się na ryzyko zapamiętania tylko katastroficznych i pełnych lęku obrazów, lecz trzeba nam to Boże orędzie odczytywać w całości. Dopiero wówczas znów z radością i nadzieją będziemy mogli wołać: „Miłość mi wszystko wyjaśniła (…), dlatego uwielbiam tę Miłość gdziekolwiek by przebywała”.

 

3.    Znaki świadectwa

Doświadczamy tego na co dzień, że przemiany społeczne zmierzają do powstania nowego typu społeczeństwa, które przyjmuje zasady życia: „tak jakby Bóg nie istniał”. Świat zdaje się już nie zadziwiać – a cóż dopiero sprzeciwiać – relatywizmem, chaosem norm i wartości, kryzysem więzi rodzinnej oraz wielu innymi przejawami anarchizacji życia społecznego i kulturowego. A taka propozycja świata to przeciwieństwo chrześcijańskiej wspólnoty życia ludzi z Bogiem w Chrystusie i pomiędzy sobą. Musimy to zaznaczyć, że Kościół zawsze uczył, że nie będzie jedności Europy i świata bez więzi z Bogiem: rodziny, miasta, narodu, kultury i cywilizacji. Nic nie straciły ze swej aktualności słowa Jana Pawła II, wypowiedziane w Gnieźnie w 1997 r.: „Nie będzie jedności Europy, dopóki nie będzie ona wspólnotą ducha. Ten najgłębszy fundament jedności przyniosło Europie i przez wieki go umacniało chrześcijaństwo, ze swoją Ewangelią i swoim rozumieniem człowieka. Nie jest to zawłaszczanie historii (…), a obecny brak jej duchowej jedności wynika głównie z kryzysu tej chrześcijańskiej samoświadomości”.

Któż z nas tego nie wie, że jedynie osobiste doświadczenie spotkania z Jezusem we wspólnocie Kościoła umożliwia dzielenie się Jego prawdą i Jego miłością z innymi ludźmi. Znaki chrześcijańskiej nadziei i związanego z nią świadectwa, ujawniają się w różnorakich wspólnotach i grupach modlitewno-apostolskich, takich jak: Akcja Katolicka, Apostolstwo Dobrej Śmierci, Droga Neokatechumenalna, Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży, Kościół Domowy, Kółka Różańcowe, Legion Maryi,  Ruch Światło Życie, i wiele innych.

 

Bracia i Siostry!

W Roku Kapłańskim, który przeżywamy, pragnę podkreślić, że tożsamość kapłana, jak również każdego chrześcijanina, realizuje się nieustannie poprzez misję – posłanie, aby być dyspozycyjnym wobec Chrystusa i Jego łaski. Tylko wtedy będziemy w świecie prawdziwymi znakami Jego miłości. Dlatego, proszę Was, aby nie ustawała nasza wzajemna modlitwa o wierność Chrystusowi, która będzie „miłością wzrastającą”. Warto w tym miejscu przypomnieć radę, którą pozostawiła nam św. Edyta Stein – szczególny świadek nadziei pokładanej w Chrystusie: „Nie przyjmujcie niczego za prawdę, co byłoby pozbawione miłości, ani nie przyjmujcie niczego za miłość, co byłoby pozbawione prawdy; jedno pozbawione drugiego staje się niszczącym kłamstwem”. Niezależnie więc od warunków
i miejsca pracy, czy zasłużonej emerytury, każdy kapłan nie traci niczego ze swojej tożsamości, i jest pośrednikiem łaski Zbawiciela. Dlatego w imię miłości pasterskiej, pragnę zwrócić uwagę na kapłanów w podeszłym wieku, którzy przez wiele lat pracowali w naszych parafiach, a dzisiaj potrzebują naszej modlitwy, pomocy medycznej, czy ludzkiej akceptacji. Otoczmy ich swoją troską i wsparciem.

Niech wyrazem naszej nadziei w realizacji zadań Kościoła diecezjalnego będą czekające nas wybory godnych i zaufanych ludzi do nowo tworzonych Rad Duszpastersko-Ekonomicznych. Odbędą się one w każdej parafii pod przewodnictwem Księdza Proboszcza. Rady te wiążą się ściśle z dziełem odnowy i współodpowiedzialności za Kościół, służąc pomocą w rozeznawaniu potrzeb i przyczyniając się do umocnienia wspólnoty całego Ludu Bożego. Wtedy pełniej będziemy potrafili ukazać wszystkim ludziom poszukującym prawdy, że Kościół jest „domem i szkołą jedności ludzi z Bogiem i pomiędzy sobą”. Bądźmy więc „świadkami Miłości”, która nam wszystko wyjaśni i będzie najlepszym rozwiązaniem oczekujących nas zadań.

Matce Odkupiciela wszystkich Was zawierzam i błogosławię: W Imię Ojca, i Syna,
i Ducha Świętego.

Amen.

                                                                                 

                                                                                              +Wacław Tomasz Depo

Biskup Zamojsko-Lubaczowski

 

 

Zamość, 18 listopada w Święto Poświęcenia Katedry