Gwiazdka z Wołynia!

Refleksja ks. Andrzeja Puzona, dyrektora zamojskiej Caritas

W ramach Tygodnia Modlitw o jedność Chrześcijan, przebywał w Polsce Zespół Wokalno–Instrumentalny im. Tadeusza Kościuszki, działający przy Towarzystwie Kultury Polskiej w Łucku na Wołyniu. Poniżej przedstawiamy refleksję ks. Puzona z tej okazji.

W niedzielę, 24 stycznia, choć był wtedy bardzo duży mróz, członkowie zespołu zjawili się w Hrubieszowie, w Parafii MBN Pomocy ze swoimi opiekunami Niną Poremską oraz nauczycielem filologii polskiej Anną Szarkowską. Zespół składający się z 12 osób, w tym 3 osoby grające na skrzypcach i gitarze zachwycił wspaniałym śpiewem i akompaniamentem. Jakże ujmujące były stroje wschodnie w których występowali goście z Wołynia. Szczególną „maskotką” zespołu były 2 dziewczynki z kl I, które na dwa głosy wykonały kolędy „o maluśki, maluśki”, czy też „Idzie św. Mikołaj”.

Członkowie zespołu składali piękne świadectwo swojej wiary oraz miłości do Boga i polskiego języka. Zazdrościli trochę nam, iż u nas w kościele jest tyle młodzieży, dzieci, ludzi starszych. Ale trzeba powiedzieć iż województwo wołyńskie nie miało ani jednego czynnego kościoła. Pozamykano wszystkie świątynie, dużą część zniszczono, wysadzono „w powietrze”, albo tak jak w Łucku zamieniono katedrę na muzeum ateizmu, a we Włodzimierzu Wołyńskim zrobiono kino, restaurację. Trzeba podziwiać tu pracę, poświęcenie i przede wszystkim powołanie. Księża najczęściej z Polski, ale nie tylko, w wielkiej konspiracji przyjeżdżali do uzgodnionego domu i tam chrzcili, spowiadali, udzielali innych sakramentów, odprawiali Msze św. Opowiadał kiedyś biskup Marcjan z Łucka jak wezwano go do chorego. Ale aby wyspowiadać chorego trzeba było zgłosić do głównego lekarza, który z kolei musiał wypisać oficjalne zezwolenie podbite okrągłą pieczęcią. Dopiero z takim zaświadczeniem w ręku mógł udać się do szpitala. W rzeczywistości było to tak, iż lekarz oznajmiał iż musi być na spowiedź wyznaczony oddzielny pokój, którego niestety nie ma w szpitalu. I ostatecznie nikomu oficjalnie nie zezwolono na spowiedź w szpitalu. Rekapitulując było tak, iż księża „na cywila”, pod krawatem za cichą zgodą personelu, spowiadali chorych.

W Holozubińcach, gdzie umierał na raka młody chłopak, lekarz uparł się i nie pozwolił wpuścić księdza. Na szczęście oni czekali na księdza typu prawosławnego, starszego, o długich włosach i z brodą, a ks. Marcjan wówczas młody, szczupły i nikt nie zwrócił na niego uwagi. Poszedł, wyspowiadał, udzielił Komunii św., namaścił, posiedział i porozmawiał dłuższy czas z chorym, który powoli umierał. Wyszedłszy z sali, zobaczył, że oni stoją na korytarzu. Ukłonił się, podziękował, a oni ze zdziwienia pootwierali usta, gdyż zrozumieli, że to był właśnie ten ks. Marcjan.

Kiedy parafianie hrubieszowscy, a zwłaszcza wywodzący się z Wołynia, usłyszeli kolędy i pastorałki wykonywane piękną polszczyzną, ocierali łzy i przypominali sobie swoje młodzieńcze lata. Tereny Wołynia, dotknął straszliwy kataklizm. W latach 1943-1945 gwałtowną i okrutną śmierć poniosło na Wołyniu kilkadziesiąt tysięcy osób narodowości polskiej. Setki wiosek i osiedli, które zamieszkiwali Polacy, często zniknęło z powierzchni ziemi. Przestała istnieć dawna struktura społeczna, religijna i narodowa dawnego Wołynia. Powojenny, ateistyczny system komunistyczny dopełnił dzieła zniszczenia, likwidując struktury kościelne, religijne i duszpasterskie. Ze 167 parafii jakie w diecezji łuckiej istniały w 1939 r., utrzymała się tylko jedna, w Krzemieńcu, miejscu narodzin Juliusza Słowackiego, co w sposób zasadniczy pomogło w jej utrzymaniu, ale i tam przez wiele lat nie było w niej duszpasterstwa. Sługa Boży Jan Paweł II w homilii wygłoszonej w czasie VII pielgrzymki do Ojczyzny powiedział między innymi „Nasz wiek, nasze stulecie ma swe szczególne martyrologium jeszcze nie w pełni spisane. … Trzeba, ażebyśmy przechodząc do trzeciego tysiąclecia spełnili obowiązek, powinność wobec tych, którzy dali wielkie świadectwo Chrystusowi w naszym stuleciu.”

Kolędnicy ze Wschodu przejęli obsługę muzyczną liturgii na 5 Mszach św. Parafianie hrubieszowscy obdarowywali ich różnymi prezentami. Po odjeździe otrzymaliśmy od nich fax, w którym piszą iż „słowami nie są w stanie wyrazić wzruszeń i wdzięczności za okazaną im serdeczność, opiekuńczość. Jesteśmy wdzięczni, że dane nam było w czasie kolejnych Mszy sławić narodziny Bożego Dziecięcia i to w tygodniu modlitw za jedność chrześcijan”. Może zrodzić się pytanie – Czy może być coś dobrego ze Wschodu? Patrząc na tych rozmodlonych artystów, pięknie śpiewających o Bogu i patrząc na odradzający się tam Kościół, gdzie uczęszcza na Mszę św. co raz więcej ludzi – trzeba dać pozytywną odpowiedź.

 

Źródło: http://www.caritas.pl/news.php?id=9823&d=6

Drukuj

---

Przeczytaj także...
 » Diecezjalne Święto Plonów
 » Co chcesz, abym Ci uczynił?
 » Abp Mokrzycki na odpuście ku czci MB Sokalskiej w Hrubieszowie
 » BÓG JEST MIŁOŚCIĄ – KSM PRZYSZŁOŚCIĄ
 » Kurs Formacji Biblijnej
 » Warszaty z katechezy w Zamościu
 » warsztaty w Biłgoraju